“Smoks Hanne”

In Zelhem woonde ‘s ‘n heks, eur name was Smoks Han.

Umdat ze altied rondsmokste, met vols te grote klompen an.

Bi-j “Lemkes Beumken” in ‘t bos, door woonde ze in ‘n hut.

Ze was veur raegen en veur wind er taam’lek goed beschut.

En op ‘n bessen vloag ze rond nimmer aoverdag.

Allenig in de “Oelenvlog” en midden in de nacht.

Ze zweefde aover “Polheers Gracht”.

Ze was ook stik zo ni-j niet meer en van ‘n stark geslacht.

En zakte ze op ‘t land ‘s meer en stond door wat te blujen.

Dan kon i-j der vaste van op an; dan wol der niks meer grujen.

‘n Jonge boer die lotten mos, was liever geen saldaot.

Die ging gewoon naor Hanne hen en vreug eur um eur raod.

Ze zei: “nei in ow ni-jsste hemd ‘n klaverblad van vier.

Dan lot i-j ow der vas niet in; dan hoef  i-j niet te dienen.

En i-j blieft hier. “de road van Hanne, die was best”.

De boer hef eur als dank, toen ‘t net zoo uut kwam, op ‘n keer

der  ‘n ni-je bessemveur elangd.

Door vloag ze joren nog op rond, die was niet te verslieten.

Totdat ze op ‘n zeek’re dag de klompen achteruut ging smieten.

Die klompen vielen in ‘t darp, tegen de Zelhemse toren,

Zodat ze door twee gaten deurhen “boorden”.

Die gaten zitten der nog in, en wordt gebruukt deur doeven.

Soms kump de geest van Hanne, der nog wel’s deurstoeven.

Op ‘t laatst, toen was ze bi-jnoa dood allen “op starven nao”.

Dri-j dage lei ze door al hen, ze was onmundig tao.

Dat ik niet kan starven, ligt verdried, zei ze, allenig in mien hemd.

Dat is ‘s zondags in mekare eneid. Dat is mien alleen bekend.

Toen trokken ze eur’t hemd van de rug, en gaf ze meteen de laatste zucht.

Dit is Smoks-Hanne eur verhaal.

Ze gaf raod an armen en an rieken.